 |
Hoogste tijd voor een update voor de pagina, maar nu van mij (Free) zelf!
- 4 Februari 2011
Ik zou graag iedereen willen bedanken die mij heeft geholpen om mij er uit te halen en/of om mijn tijd daar dragelijker te maken. Hopelijk begrijpen jullie dat het voor mij onmogelijk is om iedereen persoonlijk te bedanken, dus wil ik mij nu tot slechts een paar mensen richten.
Mijn moeder, Ana, denk dat zij het meest heeft geleden door de situatie waarin ik zat. Niet alleen door wat mij werd aangedaan maar ook door de ontvoering die zij heeft moeten meemaken. Ben zo dankbaar dat het van korte duur is geweest en zij er heelhuids uit is gekomen. Het is duidelijk dat zij niet te stoppen is en dus blijft vechten tot het einde.
Mijn vader, Maarten, hij heeft de hele wereld rondgereisd en heeft aan de meeste demonstraties voorop gestaan. Voor mijzelf was het mooiste moment de aktie met de mariachis voor de deur van de gevangenis. Alles in zijn eigen gekke stijl, maar daardoor niet te min.
Anita, ondanks dat we er uiteindelijk niet uit zijn gekomen is zij er altijd voor me geweest en is een grote morele steun voor me geweest doordat ik dagelijks telefonisch contact met haar had en door de vele bezoeken die zij aan de gevangenis heeft gebracht.
Mijn ooms en tantes, neven en nichten, vind het super dat jullie via het internet de wereld hebben kunnen laten meekijken. Waardeer ook jullie acties en adviezen.
De nederlandse consul in Cancun, mevrouw Ingrid Bosman is er vanaf het begin tot het eind bijgeweest en heeft altijd meer interesse getoond dan tot wat haar positie haar verplichtte. Mijn oprechte dank hier voor.
Mijn vriend Alberto die er altijd voor me is geweest en mij trouw elke week is komen bezoeken met iets lekkers.
Mijn vriendin Maria Pia die me zonder te kennen heeft geadopteerd, me heerlijk voorraden voedsel bracht en zelfs een ijskast kado heeft gegeven om het in te bewaren.
Al mijn vrienden en hun families die me hebben gesteund en die verschillende evenementen hebben georganiseerd om mij te helpen. ( Ik wist al dat ik de beste vrienden had maar nu is het officieel)
Alle Mexicanen die door hun reakties in de pers, hun “fiesta para freedom” en hun trouwe bezoeken aan mij in de gevangenis blijk hebben gegeven van hun solidariteit en hun aspiraties voor meer gerechtigheid in hun land.
Aan de Mexicaanse pers die altijd op de hoogte was van het laatste nieuws in de zaak en heeft willen meewerken door altijd het laatste nieuws te verspreiden.
Tot slot aan IEDEREEN die me heeft gesteund zonder me persoonlijk te kennen, van harte bedankt, het heeft enorm bijgedragen om mijn tijd in de cel dragelijker te maken.
Voor degenen die het niet wisten, op 22 dec. om 22 uur ben ik tot 2 jaar, 2 maanden en 21 dagen veroordeeld, voor verwondingen toegebracht in een gevecht waartoe ik werd geprovoceerd. Hier bovenop kreeg ik een boete voor morele schade van 170 duizend pesos. Iets wat heel raar is want:
1. Ik was dus geprovoceerd;
2. We hebben bewezen dat Ivan zijn verwondingen lang niet zo erg waren als hij beweerde;
3. Hij heeft nooit bewezen dat hij niet kon werken, en
4. Hij heeft nooit bewezen dat hij uberhaupt werkte.
Dat ik de uitspraak zo snel te horen kreeg was voor mij een totale verrassing want ik had nog minimaal een half jaar aan proces voor me. Het is duidelijk dat alle druk die door de vele demonstraties, pers en BZ is uitgeoefend, niet voor niets is geweest. Ik denk dat het op een gegeven moment voor iedereen duidelijk was dat het lang genoeg had geduurd en dat er iets moest gebeuren.
In tussen had ik me al psychisch voorbereid om niet vrijgesproken te worden. Niet dat ik niet genoeg bewijzen heb om mijn totale onschuld te kunnen aantonen, maar het is duidelijk dat "ze" mij niet zomaar zouden laten gaan met zoiets van, "je had gelijk en het is een schande"; nee, ze moesten me wel een straf geven zodat ze zelf niet voor schut zouden staan. In een land als Mexico is dat niet ongebruikelijk en zou dat dit keer dus ook niet anders zijn. In Mexico krijg je namelijk de keuze om elke straf onder de 4 jaar uit te zitten of af te kopen. Dus daarmee dachten ze van me af te zijn.
Eerlijk gezegd was ik niet van plan om verder te vechten om mijn onschuld te bewijzen. Ik wilde namelijk zo snel mogelijk het land uit, alles vergeten, vooral omdat ik weinig vertrouwen heb in het mexicaanse rechtssysteem.
Alhoewel de rechter Ivan raar genoeg geen straf gegeven heeft is hij wel als provocateur aangewezen en dus is zijn verzekering bij hem komen aankloppen. Want nu hij zelf de aanvaller blijkt moeten vergoedingen worden terug betaald en kan Ivan fluiten naar de enorme claims die hij had ingediend. Daarom is de familie Ferrat in beroep gegaan, en ik dus ook. Met als gevolg dat ik tijdens dit nieuwe proces in het land moet blijven en om de 2 weken in Cancun moet tekenen.
Het hoger beroep duurt normaal gesproken rond het half jaar, maar ik heb al vernomen dat de familie Ferrat zonodig daarna aan een amparo zitten te denken, het hoogst mogelijke beroep voor de federale rechter en dat duurt minimaal een jaar. Gelukkig ben ik dan niet meer verplicht om in Mexico te verblijven. Wel is het dus zo dat het nog lang niet over is en ik dus niet verder kan met mijn leven.
Gezien het feit dat ik hier in Mexico nog moet blijven en me uit de kijker moet zien te houden om nieuwe complicaties vanuit de Ferrat-hoek te vermijden, zit ik het meeste van de tijd achter wat palmbomen schuil, blij dat het geen tralies meer zijn. Zou het liefste weer aan het werk gaan om in mijn onderhoud te kunnen voorzien en mijn advokaat te betalen, afgezien van alle extra kosten.
Groeten vanachter de palmbomen,
Free