Wie maakt er een einde aan de gijzeling van Free in Cancun? 
5 december 2010

Op 11 october 2009 werd door Alain Ferrat Mancera, wethouder van toerisme en ecologie van Cancun en leider van de groene partij (PVEM) in de staat Quintana Roo, een onschuldige buitenlander aan geklaagd zijn broer, Ivan Ferrat Mancera, te hebben aangevallen. Deze aanklacht was nodig omdat Ivan zich verwond had toen hijzelf die vreemdeling had aangevallen en de verzekering zijn medische onkosten niet zou vergoeden als hij de aanvaller zou blijken te zijn. Ivan was bij opname in het ziekenhuis bij volle bewustzijn en had een gebroken neus en een lichte hersenschudding opgelopen. Maar voor de dag over was had men met expert hulp een nieuw verhaal gefabriceerd over ernstige verwondingen en verschillende fracturen aan zijn gezciht en schedel. Volgens medische rapporten was Ivan in coma en in levensgevaar. Meerdere personen werden aangeworven om valse getuigen-verklaringen af te leggen. De vreemdeling werd geïdentificeerd als zijnde Free Bronkhorst, het nieuws van zijn misdrijf en zijn foto werden via de locale media verspreid en in recordtijd werd Free, volkomen perplex, aangehouden en gevangen gezet, zonder recht op borg en met een aanklacht waar 13 en een half jaar op staat.

In december 2009 werd Ana, de moeder van Free die uit Europa was overgekomen om de vrijlating van haar zoon te bewerkstelligen, op klaar lichte dag ontvoerd in het centrum van Cancun. Haar kidnappers vertelden haar dat ze opdracht hadden gekregen haar te elimineren. Maar voordat ze daartoe konden overgaan werden ze door de politie ingerekend na een dolle achtervolging door de stad. Locale media wisten een gedeelte van die tocht en Ana’s bevrijding op video vast te leggen en sindsdien volgde de pers het dossier Free en pakte ze Alain Ferrat Mancera aan voor de gemene manier waarop hij zijn invloed had aangewend om Free te klissen. Dag na dag bracht de pers verklaringen van de goeverneur, de procureur, Free, zijn moeder, Ivan, Europese diplomaten, enz., waarop Alain zich realiseerde dat hij de controle over dit verhaal kwijt was. Dus organiseerde hij een persconferentie waarop Ivan kwam verklaren dat hij Free vergaf, zodat die in vrijheid gesteld kon worden. Op 15 december, de dag erna, ging hij inderdaad naar de rechtbank om officieel mee te delen dat hij Free niet langer verantwoordelijk hield voor de verwondingen die hij opgelopen had. Zo opende zich voor Free de weg naar de vrijheid. Het lot leek hem welgezind.

Maar de vreugde om de nakende vrijheid was van korte duur. Een week later, op 22 december, was Ivan terug bij de rechtbank, nu om zijn gratie verlening weer in te trekken. Hij verklaarde aan de pers dat de verzekeringsmaatschappij hem anders in rechte kon vervolgen. Alhoewel Alain Ferrat Mancera enkele dagen eerder nog zijn spijt betuigd had over de opsluiting van Free, zou de familie er vanaf dit ogenblik alles aan doen om zijn gevangenschap zo lang mogelijk te laten duren. Een favoriete tactiek daarbij bestond er uit om niet op de vastgestelde onderzoekssessies op te komen dagen, zodat de rechter ze opnieuw moest vaststellen, drie maanden later. Ondertussen echter organiseerden de familie en vrienden van Free in Europa manifestaties tegen Free’s gevangenschap die in de Mexicaanse pers de nodige aandacht kregen en door de lezers massaal werden becommentarieerd. Daarop besloot de familie Ferrat om met een vertegenwoordiger van Free aan tafel te gaan zitten om het problem op te lossen. Na onderhandelingen van meer dan een maand aanvaarde de familie van Free om alle medische kosten van Ivan te betalen en alle nog te verwachten kosten. Maar de familie Ferrat vroeg daarnaast ook dat Free schuld zou bekennen terwijl ze bovendien niets in ruil aanbood. Dit was onaanvaardbaar. Het bleek dat zij helemaal niet in een regeling geïnteresseerd waren en alleen maar tijd wilden kopen opdat Alain in alle rust een politiek akkoord met de PRI kon uitwerken voor de gemeenteraadsverkiezingen in juli van dat jaar.

In deze periode werd de advocaat van Free, Gerardo Solis Barreto, ontvoerd. Hem werd op straffe van liquidatie meegedeeld van Free’s verdediging af te zien. Zo werd Free gedwongen weer een nieuwe advokaat aan te nemen, Fernando Lechuga, uit Mexico Stad, die wat graag zijn reputatie in Cancun wilde vestigen. Hij verzekerde zich onmiddelijk van een onafhankelijk expert om de bewakingsvideo te analyseren van de nacht van de aanval. Diens conclusie : Free werd aangevallen door Ivan en zijn vriend. Tegen de wens van Ivan en zijn familiedokter in, liet hij op 3 september j.l. ook een tomografie van het gelaat en de schedel van Ivan maken. Het resultaat was onthutsend : behalve de gebroken neus was er nooit van enige breuk sprake geweest, noch van het kaakbeen, noch van het occipital-parietale deel van de schedel of van de schedelbasis, noch van de mastoiden, hetgeen de aanklagers nochtans altijd hadden volgehouden. Het hele medische rapport dat door hen aan het dossier werd toegevoegd bleek een verzinsel te zijn, gesneden op de maat van de straf die men Free wilde aansmeren. Ze moeten gehoopt hebben dat de verdediging niet over de nodige middelen zou beschikken, zoals zo vaak in Mexico het geval is, om de verschillende experts te bekostigen die noodzakelijk waren om de aanklacht te ontzenuwen. Zelfs de bevindingen van de wetsdokter, Fernando Salgado Contreras, werden door de forensische expert als onjuist beoordeeld. Ze waren niet gebaseerd op gedegen medisch onderzoek en hadden geen andere verdienste dan de arrestaie van Free mogelijk te maken.

Op het ogenblik dat wij dit schrijven, 5 december 2010, zit Free nog steeds opgesloten. Waarschijnlijk nog voor 6 maanden, misschien wel voor een vol jaar – dat is, als hij wordt vrij gesproken – want het recht moet zijn trage loop hebben. Regeringsfunctionarissen en diplomaten van een half-dozijn Europese landen hebben hun bezorgdheid bij de mexicaanse overheid over de situatie van Free kenbaar gemaakt. Allen hebben ze gevraagd er op toe te zien dat Free een eerlijk proces zal krijgen binnen een redelijke termijn. Altijd werd er bezworen dat men zich niet wilde mengen in het binnenlandse rechtssysteem van Mexico. Wij, de familie en vrienden van Free, zijn geen overheid en wij zijn dus ook niet gehouden aan internationale diplomatieke spelregels. Wij zijn het volk. Wij zien hoe een dierbare de gevangenis wordt ingeluisd waar hij wordt gegijzeld door een corrupte politicus die zijn macht en zijn kennis van het locale rechtssysteem misbruikt voor persoonlijk gewin. Wij vragen een eerlijke toepassing van het recht, de onmiddellijke beëindiging van deze door de overheid getollereerde gijzeling en de bestraffing van de werkelijke daders. Wij vragen u, lezer, om uw stem te verheffen tegen deze ongerechtigheid en om de vrijlating van Free te ondersteunen met de petitie aan Mw. Espinosa, voorzitter van de COP16 en minister van Buitenlandse zaken van Mexico.

Viva México, viva Free libre.